วันลอยกระทง...
..ใน 3 ปีที่ผ่านมาตั้งแต่ฉันได้เข้ามหาลัยมา ก็ไม่เคยมีปีไหนที่ฉันได้เดินเล่นอย่างสบายใจจริงๆ สักครั้ง...
ปีแรกแม้ว่าจะสนุกมากในช่วงแรกๆ แต่หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องให้ฉันต้องร้องไห้... ร้องนานขนาดที่ว่าเงยหน้าขึ้นไปมองพระจันทร์เต็มดวง แล้วเห็นพระจันทร์แกว่งไปมาเหมือนเงาสะท้อนบนน้ำ...
ปีที่สองมีความสุขนะ มีความสุขมากกับตัวเองและคนที่อยู่ข้างๆ แม้ว่าสิ่งรอบข้างจะวุ่นวายและเต็มไปด้วยความกดดัน... มันเป็นช่วงเวลาที่มีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นกับฉันหลายเรื่องเหลือเกิน ดังนั้นช่วงเวลานั้นแม้จะอบอุ่นแต่ก็เต็มไปด้วยความกังวล..
ความสุขของฉันในปีนั้นแม้จะเกิดขึ้นจากคนข้างๆ แต่ก็ถูกทำลายด้วยคนรอบๆข้าง...
ปีที่สามเป็นปีที่ฉันควรจะมีความสุข เพราะฉันอิสระจากทุกสิ่ง แม้ว่าจะยังมีหมอกความเศร้าบางๆ ปกคลุมอยู่ในความรู้สึกฉัน แต่เพื่อนและตัวฉันเองก็ทำให้ทุกอย่างมันสนุกสนานขึ้นมาได้ เรียกได้ว่าฉันรู้สึกสงบ รอบตัวของฉันก็สงบเช่นเดียวกัน น่าเสียดายที่วันนั้นเกิดเป็นไข้ขึ้นมา ไม่สบายจนกระทั่งเดินไม่ไหว ทำให้หมดสนุกไปเลย...
ส่วนในปีนี้...แม้ว่างานจะถูกจัดขึ้นในวันหยุดอย่างวันอาทิตย์แบบนี้ รวมทั้งคนที่มาก็น้อยกว่าปีอื่นๆ สนุกน้อยลง งานเล็กลง... แต่ฉันกลับมีความสุขที่สุด... ทั้งกับตัวเอง และคนรอบข้าง บรรยากาศที่อบอุ่นทุกอย่างดูลงตัวมากกว่าที่ควรจะเป็น
...คล้ายว่าฉันรู้ตัวมากขึ้นว่าตัวฉันเป็นอย่างไรและคิดอย่างไร..
ก็คงเพราะฉันโตขึ้น ผ่านเรื่องราวสิ่งต่างๆ ทั้งดีใจและเสียใจมา ทุกอย่างทำให้ฉันเข้มแข็งกว่าเดิม....
ปีนี้ฉันนำโปสการ์ดภาพถ่ายของตัวเองไปวางขายแบบแบกะดิน ผู้ที่ซื้อคนแรกคืออะไรที่ทำให้ฉันนั้นสุดแสนประทับใจ...
เขาดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน ทำทรงผมแบบ afro บุคลิกดูท่าทางแปลกๆ เพราะเขาถือไม้ที่คล้ายก้านกล้วยที่เต็มไปด้วยก้านของไม้เสียบลูกชิ้นเล็กๆ ห้อยลงมาด้วยตั๊กแตนสานจากใบไม้ เค้าแขวนกระดาษอัดพลาสติกที่เก่าแต่ยังคงเห็นตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างชัดเจน..
".......ผมเป็นใบ้...โปรดสงสารด้วยครับ......ราคาตัวละ 20 บาท...."
นี่คือสิ่งที่ฉันอ่านและจำได้คร่าวๆ เขาเป็นใบ้นั่นเอง...
เขายื่นมือมาที่รูปใบหนึ่งของฉัน ฉันจึงหยิบมันยื่นให้แก่เขา แต่เมื่อเขามองอยู่สักพักก็วางมันลงและเอานิ้วแตะที่ขมับแล้วก้มมองลงภาพอื่นๆของฉันประมาณว่า "ขอคิดก่อนนะ..." สักพักเดียวเขาก็ชี้อีกภาพ และขอซื้อมัน เขาชี้นิ้วมาที่ฉันและชี้ไปที่รูป ซึ่งหมายความว่า "เธอถ่ายเองรึเปล่า" ฉันเข้าใจในทันทีและพยักหน้ากลับไปเป็นคำตอบ หลังจากนั้นเขาก็ยิ้มแล้วยกนิ้วโป้งให้
นั่นเป็นคำชม... ฉันรู้สึกดีใจมากจึงขอบคุณเค้าด้วยการพยักหน้าและยิ้มกว้างกลับไป....
นี่คือภาพที่เขาเลือกค่ะ
ในตอนนั้นฉันรู้สึกตื้นตันใจมากจนคิดอะไรแทบไม่ออก... เขาลำบากและต้องหาเลี้ยงตัวเองด้วยตั๊กแตนราคาเพียงตัวละ 20บาท ในขณะที่ฉันและอีกหลายคน นำของมาขายแต่เงินเหล่านี้ที่ฉันได้รับ ค่าของมันนั้นน้อยเหลือเกินหากเทียบกับสิ่งที่พวกเราจำเป็นใช้อยู่ในชีวิตประจำวัน...
มันสะเทือนใจ....ฉัน
ขณะนั้นเองร่างกายของฉันก็ผลักตัวเองให้ลุกขึ้นและพยายามจะเรียกเขาไว้ก่อนที่จะไป ฉันหยิบเงินและขอซื้อเขาตัวหนึ่ง มันอาจจะดูน้อยสำหรับฉัน... แต่ว่าสำหรับเขามันมีความหมายมาก และแม้ว่าเงินเล็กน้อยนี้จะมีความหมายมากก็ตาม... เขายังกล้าเสียเงินที่มีคุณค่านี้ให้กับภาพถ่ายของฉัน....
ฉันเผลออึ้งไปกับความคิดที่ว่า... งานของฉันมันมีคุณค่าถึงเพียงนี้เลยเหรอ
เขาขอบคุณด้วยการยิ้มกว้างและพยักหน้าเล็กน้อยให้ฉันอีกซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะเดินจากไป... และฉันก็เช่นเดียวกัน...ฉันยิ้มกว้างให้กับเขา ส่วนในใจนั้นก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น....อย่างบอกไม่ถูก
....มันอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อยนะ...แต่มันทำให้ฉันรู้สึกดีมากเลยล่ะ
หลังจากนั้นฉันกับเพื่อนก็ตัดสินใจไปเดินเล่นบ้าง ผู้คนที่น้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับปีก่อนๆ ร้านค้าก็เช่นเดียวกัน แต่ฉันกลับมีความสุข...
...ฉันมีความสุขแม้จะเดินอยู่ในความมืดที่เงียบงัน....
มีเพียงแสงสว่างจากดอกไม้ไฟ 20 อันที่ฉันเล่นไปเรื่อยๆ...
ในสถานที่เดิมๆ ที่ฉันเคยทั้งเสียใจและดีใจ...
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม...
เว้นแต่ใจของฉันเอง...
...
สุดท้ายแล้วมันก็คง...
...อยู่ที่ใจสินะ
....
