ใบหน้าซีกซ้ายก็รู้สึกถึง..
ความนุ่มของหมอนที่คุ้นเคย
แปลกนะที่วันนี้ฉันไม่รู้สึกอ่อนเพลียเหมือนวันก่อนๆ
..ฝ่ามือทั้งสองข้างที่ยื่นออกมาจากปลายผ้าห่มนั้นเย็น..
...เช่นเดียวกับทุกปีที่ผ่านมา
ทุกปีในฤดูหนาว...
แม้ว่าอากาศที่นี่จะไม่เย็นมากจนกระทั่งเรียกว่าหนาวได้
แต่อย่างน้อยมันก็เป็นช่วงเวลาสากลที่ทุกคนเข้าใจกันดีว่า...
....ฤดูนี้หนาวที่สุด
...ฉันลุกขึ้นมาจากเตียงที่เต็มไปด้วยกองหนังสือ..
..ที่วางเรียงรายอยู่รอบตัว
รกจริงนะเรา..แต่ว่ามันก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้จริงๆ
โดยเฉพาะบรรยากาศกลางคืนอย่างเมื่อคืนนี้...
...ระหว่างที่เอนตัวลงบนเตียง..
ฉันก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่เย็นขึ้นกว่าปกติ...
เป็นช่วงเวลาที่ดี...
....สำหรับการหาหนังสือที่ชอบมานอนอ่านก่อนที่จะหลับไป..
และเมื่อคืนฉันก็อ่านหนังสือจบไปหลายเล่มโดยไม่รู้ตัว...
...จะว่าไปแล้วบางครั้งหากได้มีโอกาส..
..กลับมาอ่านหนังสือเก่าๆ ที่เคยอ่านในอดีต..
ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องราวในเวลานั้นได้
......ว่ารู้สึกอย่างไรและทำอะไรอยู่บ้าง
..ซึ่งนั่นก็คือสาเหตุอย่างหนึ่ง
..ที่ทำไมฉันจึงชอบเลือกอ่านหนังสือที่เคยอ่านแล้ว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า..
แล้วสิ่งที่ได้รับมาจากเมื่อคืนก็คือ..
...ความรู้สึกต่างๆ มากมายที่ฉันยังจดจำได้ดี
มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นและสำคัญเสมอสำหรับตัวฉันเอง...
..แต่ในระยะเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฉันกลับละเลยมันไป.....
ดังนั้นจึงไม่แปลกสักนิด..
....ทำไมฉันถึงดูไม่ค่อยมีความสุขเหมือนก่อน
โดยเฉพาะการยิ้มคนเดียวนั้น...ยิ่งเป็นไปไม่ได้..
......ทั้งที่เมื่อก่อนฉันยิ้มให้ตัวเองได้อยู่ตลอดเวลา.....
นอกจากรอยยิ้มที่หายไปแล้ว
... ก็ยังมีแต่คราบน้ำตาที่มองไม่เห็น..ติดอยู่ในความรู้สึก
ลบอย่างไรก็คงไม่มีทางหายไป เพราะมันเป็นน้ำตาที่สัมผัสไม่ได้...
....มันเป็นความรู้สึกซึ่งคนทั่วไปเรียกว่า ความเสียใจ....
ใช่... ฉันเคยเสียใจมาก...
ในเรื่องที่ทุกคนต้องเคยเสียใจ..
...และตอนนั้นมันก็ทำให้ฉันร่วงหล่นลงไป..
..ในความโดดเดี่ยวที่ลึกสุดจะหยั่งถึงได้
....สิ่งนั้นก็คือ ความเหงา ...
ฉันเห็นว่าทุกครั้งที่เกิดเรื่องราวต่างๆ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย..
มันก็จะเข้ามาแทนที่หลังจากทุกอย่างได้ผ่านพ้นไปแล้ว..
ทว่า...หากไม่มีมัน...
....ฉันก็คงจะไม่สามารถหวนกลับมาสู่ความรู้สึกๆ เก่าได้อีก
....ความเหงานี้เอง...
ทำให้ฉันก้าวเข้ามาสู่ความว่างเปล่าของรอยต่อทุกช่วงในชีวิต
มันเป็นช่วงที่ได้อยู่กับตัวเองมากที่สุด ได้รู้จักเรียนรู้ตัวเอง...
ฉันจึงกลับมาค้นพบ...
...ความว่างเปล่าที่แสนอบอุ่นเหมือนเดิมอีกครั้งได้..
...ความว่างเปล่ามันเป็นเหมือนกับอากาศรอบๆ ตัวเรานั้นแหละ...
เราสัมผัสถึงมันได้...แต่ไม่สามารถจับต้องได้..
มันจะช่วยผลักดันให้ตัวเราลุกขึ้นยืนอีกครั้งได้
....พร้อมทั้งยังช่วยสร้างสายลม ซึ่งพัดมาทำให้เรารู้สึกสบายใจ
...ลมหนาวที่กำลังค่อยๆ ...ปลิวเข้าผ่านตัวฉันไปในปีนี้...
ก็คงจะมอบความอบอุ่นสู่ในใจของฉัน เหมือนเคย..
....รวมทั้งความสงบเยือกเย็น..ก่อนที่เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง....
.....
